Gülay.
Üniversite yıllarımın vazgeçilmez isimlerinden. Gecelere sorsalar Gülay derdi o zamanlar. Neyin derdi tasasıysa, insan zamanla olgunlaşıyor.
Üniversiteden hemen sonra askerlik. Askerde de Gülay.
Gülay'ı seviyoruz arkadaş. Halk müziği ve özgün müzikte gerçekten çok iyi.
İzmir'den arkadaşlarımız sadece Gülay'ı dinlemeye geldiler. Beraber Taksim'deki bir türkü bara gittik.
İstek şarkı filan yapmıştık. Sahneye hakim bir masada oturuyorduk. Ama bu yazı türkü barla alakalı değil.
Gülay'ı Sakarya, Adapazarı'nda Sakarya il spor salonunda verdiği konserde dinledik.
Salon dolu, saatler öncesinden iyi yere geçebilmek adına salona gelinmiş, itina ile yerler kapılmış. Biz kapamadık tabi, diğer izliyeciler :)
Halk konseri. Salonda inanılmaz bir gürültü var. Bu gürültüyü yapan bizleriz tabi, herkes her şeyden konular açıp konuşuyor. Çünkü konserin başlamasına çok var.
Laf lafı açarken konser başladı. Alkış yağmuru.
Gülay şarkılarını türkülerini sıralamaya başladı. Ahmet Kaya repertuvarına pek girmese de damlalar albümden bir iki parça seslendirdi. Halk müziği ağırlıklı bir konserdi.
Gülay'ın türkülerde ki inişleri, çıkışları, salonun Gülay'ın etkisi altında kalıp, dinleyenlerin göğsünün tam ortasına boğum yerleştirmesi ayrı bir beceri.
Aradaki naralarında gözümün dolduğu bile oldu. Çok hisli bir sanatçı gerçekten.
O konser alanından ayrılırken aklımda kalan parça hey on beşli on beşli türküsüydü. Salon içten içe ağlıyordu.
Arkadaşlarla konser sonrası karımızı doyurup, evimizin yolunu tuttuk.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder